begin april
Door: Maaike
Blijf op de hoogte en volg Maaike
18 April 2010 | Togo, Lomé
Het heeft even geduurd, maar hier is dan echt weer een berichtje. Ik kreeg inmiddels mailtjes binnen met de vraag of alles nog wel goed ging. Het antwoord nu, is weer helemaal goed. Maar ‘k moet eerlijk bekennen dat ik vorige week een beetje een dip heb gehad, een beetje heimwee, een beetje alles zat, een beetje van alles. Niets ernstigs en zeker niet vreemd hier aan boord. Velen hebben al na een aantal weken een dipje. Vol verwachtingen kom je naar het schip en vervolgens blijkt het toch niet hemels te zijn... er zijn hier ook gewoon gewone mensen, die fouten maken, die voordringen in rij voor het eten, die je wakker maken terwijl je probeert te slapen na je nachtdienst, die ... Het leven op deze aarde zal nooit perfect zijn, zelfs niet als je je verstopt op een schip ;-) Ik weet dat er veel mensen thuis zijn die biddend achter me staan en ik wil hen nogmaals bedanken en laten weten hoe belangrijk hun werk is! Het feit dat dit mijn eerste dipje was, zegt ook wel wat!! Het was bijna frustrerend dat ik niet eerder een dipje had. In Tenerife had ik van een vriend die vertrok twee kleine cadeautjes gekregen. De ene mocht ik openmaken tijdens of na het varen en de andere voor als ik een keer een dipje had. Het eerste pakje was dus al een tijd geleden geopend en ik vond dat ik tenminste moest wachten tot ik een lichtelijke rotdag had voor het andere pakje mocht openen. Zoals Johan Cruijff zou zeggen; elke voordeel heb z’n nadeel... Maar vorige week had ik eindelijk een goed excuus om een klein doosje met wat chocola te openen. Wat wil je nog meer ;-)
Tja, wat wil je nog meer.... een wonder.... Das ook goed. Vorige week was er een baby met een gespleten gehemelte naar de IC gebracht. Het kindje heet Obre, 4 maanden oud en woog zo’n 3,5 kilo. Zelfs voor mij, als niet-kinderverpleegkundige, is duidelijk dat dat soort van veel te weinig is. Een normale pasgeborene is rond de 4 kilo. Ik werkte die nacht op de afdeling waar de IC deel van is. (het zijn in totaal 2 IC-bedden, die met behulp van een dunne wand afgezonderd zijn van de rest van de afdeling). Eigenlijk al vanaf het begin van de dienst was het een echt zorgenkindje, maar rond middernacht ging het echt niet goed. De anaethesist was er al een tijdje bij en de chirurg was inmiddels ook opgeroepen. De artsen en verpleegkundigen hadden alles uit de kast gehaald om ervoor te zorgen dat Obre voldoende zuurstof binnenkreeg, maar het percentage zuurstof in zijn bloed was rond de 70 (normaal 97 tot 100%), zijn hartslag lag rond de 280 (dat is veeeel te snel) en zijn ademhaling was ook veel te snel. Na alles overwogen te hebben en alles gedaan te hebben wat men kon bedenken, besloten de artsen dat Obre geintubeerd moest worden, omdat hij deze uitputtingsslag niet lang meer vol zou houden.
De verpleegkundigen gingen alle medicatie klaarmaken en de pompen in gereedheid brengen. Terwijl zij daarmee bezig waren besloot dde chirurg, Dr Gary Parker, om te bidden. Met alle instrumenten gereed, spuiten vol met medicatie, pompen en machines gereed kijken we vervolgens allemaal verbaasd naar de monitor die achter Obre staat en aangeeft dat het zuurstofgehalte 100% is ...en de ademhaling gehalveerd is ... en de hartslag rond de 150 is. Wat is er mis met die monitor?!?! Waarom lijkt alles gewoon of binnen redelijke grenzen?? Eingszins stomverbaasd kijken we elkaar aan.
Dit gebed is verhoord. God is nog steeds dezelfde, Hij hoort ons, Hij geneest, Hij werkt door ons heen. En waarom soms wel en soms niet... ik weet het niet. Maar ik weet dat ik getuige ben geweest van een wonder. Wauw!
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
Tja, wat wil je nog meer.... een wonder.... Das ook goed. Vorige week was er een baby met een gespleten gehemelte naar de IC gebracht. Het kindje heet Obre, 4 maanden oud en woog zo’n 3,5 kilo. Zelfs voor mij, als niet-kinderverpleegkundige, is duidelijk dat dat soort van veel te weinig is. Een normale pasgeborene is rond de 4 kilo. Ik werkte die nacht op de afdeling waar de IC deel van is. (het zijn in totaal 2 IC-bedden, die met behulp van een dunne wand afgezonderd zijn van de rest van de afdeling). Eigenlijk al vanaf het begin van de dienst was het een echt zorgenkindje, maar rond middernacht ging het echt niet goed. De anaethesist was er al een tijdje bij en de chirurg was inmiddels ook opgeroepen. De artsen en verpleegkundigen hadden alles uit de kast gehaald om ervoor te zorgen dat Obre voldoende zuurstof binnenkreeg, maar het percentage zuurstof in zijn bloed was rond de 70 (normaal 97 tot 100%), zijn hartslag lag rond de 280 (dat is veeeel te snel) en zijn ademhaling was ook veel te snel. Na alles overwogen te hebben en alles gedaan te hebben wat men kon bedenken, besloten de artsen dat Obre geintubeerd moest worden, omdat hij deze uitputtingsslag niet lang meer vol zou houden.
De verpleegkundigen gingen alle medicatie klaarmaken en de pompen in gereedheid brengen. Terwijl zij daarmee bezig waren besloot dde chirurg, Dr Gary Parker, om te bidden. Met alle instrumenten gereed, spuiten vol met medicatie, pompen en machines gereed kijken we vervolgens allemaal verbaasd naar de monitor die achter Obre staat en aangeeft dat het zuurstofgehalte 100% is ...en de ademhaling gehalveerd is ... en de hartslag rond de 150 is. Wat is er mis met die monitor?!?! Waarom lijkt alles gewoon of binnen redelijke grenzen?? Eingszins stomverbaasd kijken we elkaar aan.
Dit gebed is verhoord. God is nog steeds dezelfde, Hij hoort ons, Hij geneest, Hij werkt door ons heen. En waarom soms wel en soms niet... ik weet het niet. Maar ik weet dat ik getuige ben geweest van een wonder. Wauw!
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
-
19 April 2010 - 04:21
Marjolein:
Wat prachtig, lieverd! En wat heerlijk dat je daar dan bij mag zijn! Maar natuurlijk heb je ook je slechte dagen, dat mag ook. Daar mag je best aan toegeven, en je mag het ook met ons delen. We denken ook aan jou en bidden voor jou en je patiënten en je collega's.
Veel liefs,
Marjolein -
19 April 2010 - 08:25
Veronica :D:
Hoi lieve Maaike,
Mooi 'verhaal'... Ga hier niks aan toevoegen; geen bijdehante opmerkingen of grappen. Ik neem het deze keer stilletjes in me op.
Blij dat je door je dip heen bent. Een voordeel aan een rotdag; de goede dagen daarna zijn dan vaak extra mooi.
We zien mekaar snel weer in Nederland?
Dikke knuffel en X,
Veronica -
19 April 2010 - 08:32
Veronica :D:
"...er zijn hier ook gewoon gewone mensen, die fouten maken, die voordringen in rij voor het eten,..."
Ja sorry hoor, ik vond dit toch wel heel opmerkelijk! En dan bedoel ik niet het maken van fouten, maar wel het voordringen in de rij. Ik had de gedachte dat men daar om vergelijkbare redenen letterlijk in hetzelfde schuitje zit en had verwacht dat men daardoor wel boven dit soort gedrag zou kunnen uitstijgen... Illusie?
X,
Veronica -
19 April 2010 - 09:01
Marjanne:
Hé Maaikie!
Ook ik vind het een mooi verhaal. Gaat het nu nog steeds goed met Obre?
En voel jij je ook alweer beter? Ik dacht gister nog aan je (heel bewust) mede met dank aan de magneet van je Australië-reis die op de wc-deur hangt. Goed je weer te lezen!
Dikke kus!
Marjanne -
19 April 2010 - 09:51
Mirjam:
DIPJES!!!!! Ach ja die zijn er soms, een bios is niet in de buurt want dat kon nog wel eens helpen, weet ik zo...
Maar goed, je komt er altijd weer sterker uit, ook al is het niet leuk om zo'n dip te hebben.
Echt bijzonder zo'n wonder, ik moet je zeggen dat een pols van 280 toch wel ENORM hoog is. Wat een vertrouwen moet je dan toch hebben om te bidden i.p.v. overgaan op de handeling om te intuberen! Heel bijzonder!
Zet hem op, zwoepie, komt allemaal goed!
doeidoeg -
19 April 2010 - 09:57
Sandra:
Hoi lieverd,
Bedankt voor je mooie verhaal.
Wist je dat Obre "aanval" betekent in het Portugees? Waarschijnlijk toeval aangezien ze in Togo meer Frans dan Portugees spreken, maar ik vind het wel een toepasselijke naam voor zo'n kleine vechtersbaas! En met een beetje hulp van boven kan zelf een hopeloze aanval gewonnen worden, blijkbaar.
Dikke kus,
Sandra -
19 April 2010 - 10:02
Sandra:
enne...voordringen in de rij voor het eten; daar zou ik ook chagrijnig van worden hoor! Hebben daar bij jullie aan boord geen "kielhaal-protocol" voor, of zo? :) -
19 April 2010 - 11:29
Gert:
Ha lieverd,
Uit je verhaal blijkt weer eens één ding zonneklaar. Zonder de diepte te kennen is het onmogelijk de hoogte te ervaren.
Dikke kus en tot gauw,
Pap -
19 April 2010 - 14:50
Wilma:
Gelukkig gebeuren er nog steeds wonderen...
Liefs Wilma -
19 April 2010 - 14:54
Wilma:
en ik hoop dat je dip weer een beetje over is. Heeft nog lang geduurt voor die kwam, hopenlijk verdwijnt het weer snel
-
19 April 2010 - 18:36
Petra:
Wat prachtig om te lezen.
God is echt een God van wonderen!
-
19 April 2010 - 21:44
Laura:
Dank voor je verslag en het wonder!
Sterkte en plezier gewenst!.
Hoe was de screeningsdag afgelopen vrijdag?
XXX -
20 April 2010 - 09:45
Monique:
Met tranen in m'n ogen las ik het verhaaltje over Obre! Natuurlijk doet God zulke dingen maar toch merk ik dat m'n geloof klein is. oh, oh! Bedankt voor je bemoedigend berichtje. Mag je weten dat je geliefd bent! Dikke knuf en veel sterkte en plezier Maaike! Keep lookin' up girl!
liefs,
MO -
20 April 2010 - 17:12
Elly En Roel:
Hallo lieverd. Zoals al eens eerder geschreven, we reageren niet altijd op je verslagen, maar we leven wel met je mee en we zijn apetrots op ons nichtje. Goed te weten dat er gebeurtenissen zijn die je eraan herinneren dat wonderen bestaan en dat er kennelijk een God is die naar ons mensen omziet. 't Is alleen lastig om dan te ervaren dat het soms lijkt op willekeur. Maar, laat je daardoor niet uit het veld slaan. Heb eens een boek gelezen met de titel "waarom het kwade ook de goede mensen treft". Na het boek gelezen te hebben begreep ik dat er op die vraag geen antwoord is. Maar ga toch maar door het goede te doen..... help je patientjes beter te worden. Sterkte ermee. Hoop je gauw in goede gezondheid te zien. Veel liefs, Elly en Roel -
21 April 2010 - 07:13
Merel:
Hoi Maaike,
Mooi verhaal. God knipoogt, maar dan moet je wel naar boven kijken.
Liefs,
Merel -
21 April 2010 - 07:26
Fennegien:
Hoi Maaike,
Wat mooi om te lezen dat God zo werkt... Je hebt gelijk: vragen zullen er blijven... Hij zorgt voor dit kind door jullie handen en jullie gebed en Hij zorgt ook voor jou door het cadeautje van die vriend.
Gelukkig is je dipje over, je weet inderdaad dat het een keer komen gaat, gelukkig laat God dan ook zien dat Hij er voor je is.
Veel zegen de komende maand voor je op verlof gaat! -
21 April 2010 - 17:38
Mirjam R:
Hey Maaike
leuk om iets te horen. ondanks een dipje soms.
Maar wel een gigantisch mooi verhaal, echt bijzonder dat je zoiets meemaakt!
en aan de vele reacties te lezen;
we zijn je ECHT niet vergeten,
liefs -
21 April 2010 - 19:17
Janita:
Hallo Maaike,
Mooi dat wonderen toch echt bestaan! Om kippevel van te krijgen!
Liefs van Janita (en de rest) -
21 April 2010 - 20:49
Henny En Piet:
Hoi die lieve Maaik, die altijd zo flink is en zo doorzetterig...... dipjes zijn er om er weer bovenuit getild te worden anders wordt het zo saai..... Goddank schijnt de zon weer, vooral na zo'n heerlijk wonder!!! Dikke knuffel enne..... tot gauw hè. -
26 April 2010 - 07:13
Jan En Gerda:
Hoi Maaike, We reageren een beetje laat maar we zijn een poosje naar Zeeland geweest. Jammer dat ik niet aan boord was om je te bemoedigen maar ik leef helemaal met je mee. Gebed helpt altijd dat zie je maar weer bij je patientje.
Nog een paar weekjes en dan hopen we je bij Opwekking te zien en daar doen we vast nieuwe energie op. Veel liefs Jan en Gerda. -
26 April 2010 - 14:26
Arjette:
Kikken he Maaike om zulke dingen mee te maken. Ben wel blij voor je dat je weer zo'n oppepper kreeg na je dipje van God. Prachtig In Suriname waar ik net vandaan kom heb ik ook wonderen gezien. Bevrijdingen van vrouwen een vrouw die weer ging lopen nadat ze op de grond zat en we voor haar zieke been baden twee vrouwen die van rugpijn genazen en bijna honderd mensen die hun hart aan Jezus hebben gegeven. Geniet er maar van en ik wens je heel heel veel sterkte en we bidden gewoon door. Morgenavond gaan we met onze klas het drama stuk bij broodnodig opvoeren en wat liederen zingen. Gelukkig voor Marius zijn we net op tijd weer terug. He hou je taai he.Groet Arjette
-
29 April 2010 - 07:40
David:
Heej Maaike, dank je voor het delen van je belevenissen; we leven met je mee!
groeten uit Dordrecht
David
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
