einde van de outreach in zicht
Door: Maaike
Blijf op de hoogte en volg Maaike
17 November 2011 | Sierra Leone, Freetown
English version with some photos again on www.maaike-rademaker.blogspot.com
Hallo allemaal!
Ik hoop dat jullie hebben genoten van de foto’s van de kids op www.maaike-rademaker.blogspot.com
De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en het is de hoogste tijd om jullie ook weer een beetje op de hoogte te brengen van het wel en wee hier.
Vandaag was de laatste dag van operaties. Volgende week is het ziekenhuis nog open, maar eind van de week zijn de patienten verdwenen. Sommigen gewoon met ontslag en beter, anderen nog met wonden en die worden door een lokaal ziekenhuis verder behandeld. Twee van de vrijwilligers die het hele jaar in het polikliniek gewerkt hebben, zullen doorgaan met de wondzorg.
Een ander vreugdevol feit voor mij was het arriveren van mijn doos gevuld met lekkernij, chocolade en kruidnoten en het boekje dat mijn tante heeft geschreven. Het lijkt onbenullig, maar soms zijn die dingen van thuis zo vertrouwd en een verwennerij!
Op de afdelingen en op het hele schip is het inpakken inmiddels ook al op volle gang aan het komen. Ik ben echt heel erg blij dat mijn opvolgster nu een groot deel van mijn bezigheden al heeft overgenomen, zodat ik me meer kan richten op (het aansturen van) het inpak-proces. Officieel ga ik volgende week al over naar dek, maar de komende weken zal ik voornamelijk in het ziekenhuis bezig zijn.
Daarnaast ben ik ook nog bezig met de puntjes op de i zetten in het raport dat we als teamleiders moeten schrijven. Dat is een hele klus en vraagt de nodige energie.
Met het einde in zicht is ook het seizoen van afscheid nemen gekomen. Gisteren is Tom terug naar Engeland gevlogen en vandaag is Kate vertrokken. En er gaan nog veel meer mensen weg de komende paar weken. Sommigen op vakantie, maar voor een hele hoop zit hun tijd erop. Dat blijft altijd een moeilijke, emotionele periode.
Wat echt heel erg bijzonder is, is dat we op 5 november uitgenodigd waren bij de bruiloft van een van de mannen van het dek en een van de vrijwilligsters van mijn afdeling. Ergens in het begin van de outreach hadden ze elkaar leren kennen en nu dus een bruiloft. Een ander stel dat allebei aan boord heeft gewerkt de afgelopen twee jaar, gaat volgende week trouwen. Wel bijzonder om getuige te zijn van een echte Afrikaanse bruiloft. Alhoewel het ook benadrukt dat ik niet bij de bruiloft van Joerie en Marjanne kon zijn en ook niet naar de bruiloft van Christina en David kan. Dubbel. Maar ik geniet van de bijzondere dingen!
Verder ben ik bezig met pedagogisch werk. We hebben op de afdeling een meisje, Ramatu, dat op een andere afdeling heel veel onrust veroorzaakte en zich ernstig misdroeg. Ze is dus nu in mijn ‘bootcamp’ opgenomen, met strakke regels, consequenties voor slecht gedrag en beloning voor goed gedrag. Heel simpel en het blijkt ook effectief. Ze is een heel slim kind en heeft echt een sterk karakter, ze staat ook op de foto’s van de vorige sessie. Het is mooi om te zien hoe positief ze reageert op deze strenge aanpak.
Vandaag hadden we een klein feestje op de afdeling, vanwege het feit dat het de laatste dag van operaties was. Aangezien Ramatu een infectie in de wond heeft, moest ze in haar eigen stukje van de afdeling blijven en dat deed ze heel goed, uiteraard aan het einde verteld dat ik heel trots op haar was.
Het was echt een feest met patienten die hun getuigenissen gaven en er werd natuurlijk volop gedanst en gezongen. We mogen blijven zien en horen dat God mensenlevens aanraakt. Het blijkt een voorrecht om daar deel van te mogen zijn. En ook jullie zijn daar door alle betrokkenheid, gebeden en financiele steun een onderdeel van! Heel erg bedankt!!
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
Hallo allemaal!
Ik hoop dat jullie hebben genoten van de foto’s van de kids op www.maaike-rademaker.blogspot.com
De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en het is de hoogste tijd om jullie ook weer een beetje op de hoogte te brengen van het wel en wee hier.
Vandaag was de laatste dag van operaties. Volgende week is het ziekenhuis nog open, maar eind van de week zijn de patienten verdwenen. Sommigen gewoon met ontslag en beter, anderen nog met wonden en die worden door een lokaal ziekenhuis verder behandeld. Twee van de vrijwilligers die het hele jaar in het polikliniek gewerkt hebben, zullen doorgaan met de wondzorg.
Een ander vreugdevol feit voor mij was het arriveren van mijn doos gevuld met lekkernij, chocolade en kruidnoten en het boekje dat mijn tante heeft geschreven. Het lijkt onbenullig, maar soms zijn die dingen van thuis zo vertrouwd en een verwennerij!
Op de afdelingen en op het hele schip is het inpakken inmiddels ook al op volle gang aan het komen. Ik ben echt heel erg blij dat mijn opvolgster nu een groot deel van mijn bezigheden al heeft overgenomen, zodat ik me meer kan richten op (het aansturen van) het inpak-proces. Officieel ga ik volgende week al over naar dek, maar de komende weken zal ik voornamelijk in het ziekenhuis bezig zijn.
Daarnaast ben ik ook nog bezig met de puntjes op de i zetten in het raport dat we als teamleiders moeten schrijven. Dat is een hele klus en vraagt de nodige energie.
Met het einde in zicht is ook het seizoen van afscheid nemen gekomen. Gisteren is Tom terug naar Engeland gevlogen en vandaag is Kate vertrokken. En er gaan nog veel meer mensen weg de komende paar weken. Sommigen op vakantie, maar voor een hele hoop zit hun tijd erop. Dat blijft altijd een moeilijke, emotionele periode.
Wat echt heel erg bijzonder is, is dat we op 5 november uitgenodigd waren bij de bruiloft van een van de mannen van het dek en een van de vrijwilligsters van mijn afdeling. Ergens in het begin van de outreach hadden ze elkaar leren kennen en nu dus een bruiloft. Een ander stel dat allebei aan boord heeft gewerkt de afgelopen twee jaar, gaat volgende week trouwen. Wel bijzonder om getuige te zijn van een echte Afrikaanse bruiloft. Alhoewel het ook benadrukt dat ik niet bij de bruiloft van Joerie en Marjanne kon zijn en ook niet naar de bruiloft van Christina en David kan. Dubbel. Maar ik geniet van de bijzondere dingen!
Verder ben ik bezig met pedagogisch werk. We hebben op de afdeling een meisje, Ramatu, dat op een andere afdeling heel veel onrust veroorzaakte en zich ernstig misdroeg. Ze is dus nu in mijn ‘bootcamp’ opgenomen, met strakke regels, consequenties voor slecht gedrag en beloning voor goed gedrag. Heel simpel en het blijkt ook effectief. Ze is een heel slim kind en heeft echt een sterk karakter, ze staat ook op de foto’s van de vorige sessie. Het is mooi om te zien hoe positief ze reageert op deze strenge aanpak.
Vandaag hadden we een klein feestje op de afdeling, vanwege het feit dat het de laatste dag van operaties was. Aangezien Ramatu een infectie in de wond heeft, moest ze in haar eigen stukje van de afdeling blijven en dat deed ze heel goed, uiteraard aan het einde verteld dat ik heel trots op haar was.
Het was echt een feest met patienten die hun getuigenissen gaven en er werd natuurlijk volop gedanst en gezongen. We mogen blijven zien en horen dat God mensenlevens aanraakt. Het blijkt een voorrecht om daar deel van te mogen zijn. En ook jullie zijn daar door alle betrokkenheid, gebeden en financiele steun een onderdeel van! Heel erg bedankt!!
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
-
17 November 2011 - 23:17
Luc Dekesel:
dag maaike, dank voor je boeiend verslag - groeten aan johan wauters (pc afdeling) -
18 November 2011 - 06:40
Veronica :) :
Hai lieverd,
Weer een "projectperiode" bijna afgerond. Je kunt weer trots zijn, denk ik.
Dikke kus en groetjes uit Antwerpen,
Veroon :D -
18 November 2011 - 11:28
Jan En Gerda:
Bedankt voor je mailtje en je mooie verhalen. De tijd gaat toch wel heel snel. We hopen dat er na al het inpakken een tijdje van rust voor je aanbreekt om zo de nodige energie weer optedoen voor het laatste stuk tot maart. Wil je de groeten doen aan Earnest? We wensen je alle goeds en God's zegen. -
18 November 2011 - 12:28
Piet En Henny:
Hoi lieve Maaik, àl dat afscheidnemen, wat doet dat pijn!!! Dat alleen al verlangt naar de nieuwe hemel en aarde!!!! Spannend om te vertrekken en ook de reis geweldig! Heb mooi boek:"Het negerboek"van Lawrence Hill gaat erover dat de slaven naar Freetown werden gebracht door de Britten en ze daar èchte vrijheid wachtte! En wat een teleurstelling, je gaat nog meer van de donkere mensen houden!! Gods zegen en nabijheid in alles, we bidden voor je voor een behouden vaart en kracht en energie!!! Liefs, dikke knuffel van ons! -
18 November 2011 - 15:52
Sas:
heyy lieve zus,
wat herken ik de strenge aanpak, en het werkt inderdaad!!
verder ben ik blij weer iets van je te horen/ lezen. ben altijd weer benieuwd wat je hebt beleefd en hoe het met je gaat.
ik geniet natuurlijk nog het meest van de tijd dat je straks weer bij ons bent! ik mis je nu toch wel heel erg!!!
lees lekker het boekje van opa en oma en geniet ervan! het is super om te lezen....
dikke kus van mij -
18 November 2011 - 19:03
Merel:
Nee maar, Maaike met opvoed-neigingen! ;)
Nee hoor, GOED GEDAAN en een dikke zoen! -
19 November 2011 - 11:40
Gert:
hoi lieverd,
gisteren een reunier gehad van mijn politiejaargroep uit 1973. Eén van de collega´s heeft ca 15 jaar geleden, met zijn gezin, de carriere omgegooid en is uiteindelijk via een DTS een tijdlang op de Carib. Mercy werkzaam geweest. Mooie parallel met jouw verhaal om je zo `onbezorgd` in dienst van God te stellen en erop te vertrouwen dat alles precies op tijd komt, niets te vroeg, niets te laat, alles op zijn tijd.
dikke kus en ik kan niet wachten tot je d´r weer bent. Ik tel de dagen
Pap -
19 November 2011 - 20:17
Rit:
Maaike, ik heb genoten van je verslag, misschien kennen we elkaar, ik was samen met Gera in maart aan boord, ik werkte als tandartsassistente en Gera als ok nurse..mooie dagen nog aan boord, ik kom terug eind januari...
blessings
Rit
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
