verdriet
Door: Maaike
Blijf op de hoogte en volg Maaike
04 Mei 2010 | Togo, Lomé
Afgelopen vrijdag was een heftige dag.
Nadat het anderhalve week echt supergoed was gegaan met Obre, ging het steeds minder. Obre was een paar dagen na de wonderbaarlijke nacht overgebracht naar de gewone afdeling en zijn moeder zong voor hem en danste met hem. De hele afdeling genoot ervan. Maar afgelopen vrijdagochtend waren er tranen inplaats van gezang. Obre had zijn laatste adem uitgeblazen in de armen van zijn moeder.
Waarom is de grote vraag.
Waarom eerst een wonder en nu dit...
Waarom dit kleine kindje...
Waarom eerst de hoop en nu ... en nu ... nu is Obre bij zijn hemelse Vader
Gisternacht sprak ik met de verpleegkundige die samen met mij tijdens de nacht werkte dat we Obre’s wonderbaarlijke genezing mochten meemaken. Ze liet me foto’s zien van Obre bij binnenkomst en net voor zijn overlijden.
Obre was nog steeds niet geopereerd aan zijn gespleten lip. In de afgelopen tijd was hij wel gegroeid. Hij was gevoed en geliefd. Zijn moeder en alle verpleegkundigen hebben hem alle liefde gegeven die hij maar kon krijgen.
Zonder het echt te begrijpen is er een stukje rust bij mij. Eerst vooral veel onbegrip, maar ik merk dat er nu ook vrede is. Hij heeft gevochten en mag nu rusten en in volmaaktheid bij God zijn. Het grootste verdriet is voor de moeder van dit kleine kindje. Zij is met lege handen terug gegaan naar haar dorp. Wat een pijn en verdriet.
Ik wilde dit met jullie delen, meer verhalen later... maar t voelt nu niet gepast.
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
Nadat het anderhalve week echt supergoed was gegaan met Obre, ging het steeds minder. Obre was een paar dagen na de wonderbaarlijke nacht overgebracht naar de gewone afdeling en zijn moeder zong voor hem en danste met hem. De hele afdeling genoot ervan. Maar afgelopen vrijdagochtend waren er tranen inplaats van gezang. Obre had zijn laatste adem uitgeblazen in de armen van zijn moeder.
Waarom is de grote vraag.
Waarom eerst een wonder en nu dit...
Waarom dit kleine kindje...
Waarom eerst de hoop en nu ... en nu ... nu is Obre bij zijn hemelse Vader
Gisternacht sprak ik met de verpleegkundige die samen met mij tijdens de nacht werkte dat we Obre’s wonderbaarlijke genezing mochten meemaken. Ze liet me foto’s zien van Obre bij binnenkomst en net voor zijn overlijden.
Obre was nog steeds niet geopereerd aan zijn gespleten lip. In de afgelopen tijd was hij wel gegroeid. Hij was gevoed en geliefd. Zijn moeder en alle verpleegkundigen hebben hem alle liefde gegeven die hij maar kon krijgen.
Zonder het echt te begrijpen is er een stukje rust bij mij. Eerst vooral veel onbegrip, maar ik merk dat er nu ook vrede is. Hij heeft gevochten en mag nu rusten en in volmaaktheid bij God zijn. Het grootste verdriet is voor de moeder van dit kleine kindje. Zij is met lege handen terug gegaan naar haar dorp. Wat een pijn en verdriet.
Ik wilde dit met jullie delen, meer verhalen later... maar t voelt nu niet gepast.
Dikke knuffel &
Blessings
Maaike
-
04 Mei 2010 - 05:56
Veronica :
Lieve Maaike,
Ik wou dat ik er iets zinnigs over kon zeggen... Het zou fijn zijn om met dit soort dingen de redenen te weten en te kunnen begrijpen. Maar kom niet heel veel verder dan het wensen van sterkte met het verwerken van de emoties, ook aan de moeder.
Het klinkt allemaal een beetje nietszeggend, maar hou je taai...
Liefs,
Veroon -
04 Mei 2010 - 06:22
Gert:
Hoi lieverd,
inderdaad, andere verhalen zijn nu niet passend. misschien is er wel geen "ant-woord" in de letterlijke betekenis: een "tegen" woord. zijn er slechts woorden van medelijden, delen in pijn en verdriet. het past wat mij betreft juist wel vandaag: de herdenking van 4 mei. het gaat om groot, massaal en om persoonlijk verdriet. opdat wij niet vergeten....opdat wij elkaar en God niet vergeten.
pap -
04 Mei 2010 - 06:34
Aleida:
Wauw, Maaike, dat klinkt intens, heftig en diep..
Je bent zo nodig daar!!
Veel zegen, sterkte en liefs,
Aleida -
04 Mei 2010 - 07:00
Marjanne (&Joeri):
Alleen een hele, hele dikke knuffel en een kus van ons! -
04 Mei 2010 - 09:49
Toon En Margriet:
Lieve zus,
We hebben je mail gelezen en proberen ons in te leven hoe je je nu voelt. Het doel van je roeping is om mensen te verplegen en bij te dragen aan hun genezing. Het is voor ons onbegrijpelijk dat God soms een andere weg gaat dan wij graag zouden willen zien. Het is genade van onze hemelse Vader dat er desondanks rust is in je hart. We bidden je de troost van de Heilige Geest toe voor de komende tijd en zien uit naar je komst. -
04 Mei 2010 - 09:54
Annemarie:
Hoi Maaike,
Ik wil je graag bemoedigen met het super werk wat je doet. Een dag, maand, jaar gaat geruisloos voorbij maar het werk wat je daar doet heeft eeuwigheid waarde. Dit zullen we pas te volle beseffen als wij ook bij de Hemelse Vader zijn net als Orbe.
Heel veel sterkte en succes!! Je doet het echt super!
Groetjes,
Annemarie -
04 Mei 2010 - 10:24
Gerda:
Hoi lieve Maaike,
Wat is dat moeilijk voor jullie, maar vertrouw op Hem. Ik wil je bemoedigen met deze tekst:
" Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal. Mijn hulp is van de Heere, die hemel en aarde gemaakt heeft."
Hij zal je moed geven om door te gaan met je mooie werk. Liefs Gerda. -
04 Mei 2010 - 10:49
Marga:
lieve schat.
Bij het lezen van jouw verhaal kwamen er weer heel veel emoties boven. Wat verschrikkelijk voor die moeder. Je kan je niet voorstellen hoe leeg en eenzaam het is als je iemand die je dierbaar is verliest.
Gelukkig mogen we er op hopen en vertrouwen ,dat Obre het alleen maar beter heeft gekregen.
Voor de moeder is het smartelijk en ik hoop dat er veel lieve mensen om haar heen zijn om haar te steunen.
kus mam -
04 Mei 2010 - 11:02
Afke:
Hoi Maaike,
Nee, ik denk ook niet dat er antwoord is op zo'n groot verdriet. Je schrijft dat Obre gegroeid is, gevoed en geliefd werd. Dat is belangrijk! Het 'weten' dat je er mag zijn. Sommige mensen vinden troost in psalm 139. Ik lees in die psalm, dat het leven, hoe lang of hoe kort ook, van belang is. Dat je er als mens mag zijn. Dat er een God is die om je geeft en die je kent. Zelfs als het leven soms al in de buik van de moeder tot een einde komt. Maar dat maakt het verdriet er niet minder om. en dat verdriet mag er ook zijn! Sterkte.
Liefs,
Afke -
04 Mei 2010 - 13:34
Mirjam:
Hier een hele dikke knuffel. -
04 Mei 2010 - 15:08
Merel:
Tja, wat moet je daar nou op zeggen... Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel op afstand wensen. Ik krijg een dikke keel van het verhaal. Dit is wel een heel triest einde.
Liefs,
Merel -
04 Mei 2010 - 15:15
Arjette:
Moeilijk zeg tjonge. ik bid voor jouw en de moeder. Veel sterkte goed dat je rust ervaart.
doei Arjette -
04 Mei 2010 - 20:10
Ebe Bruinsma :
Beste Maaike,
erg onder de indruk van je verslag> Sterkte en gelukkig hebben we een God die in alle dingen voorziet. Zelf ben ik vorige week bij diner Broodnodig geweest. hier gaat alles goed! Dank God! Blessings Dordrecht! Ebe -
05 Mei 2010 - 09:12
Marcel B:
hoi Maaike,
wat goed van je om zo open en eerlijk jouw belevenissen te delen! en waarvan we samen mogen weten dat Jezus jou leidt in al deze (verwarrende-)gevoelens die je moet hebben ervaren na het missen van dat kindje voor wie je zorgde. gelukkig lees ik `er is een stukje rust bij jou zonder dat het echt te begrijpen is`. weest verzekerd Maaike, dat jij daar ter plekke `de hand en voet`van Jezus vertegenwoordigt en daar nodig bent en dat je je verzekerd mag weten van Zijn steun hierin. Ik denk aan je (èn bidt voor je)!
overigens:
ik heb besloten om niet meer bij mn werkgever te werken maar per 1 juli voor 100% in de Praktijk...
shalom, -
05 Mei 2010 - 12:50
Sandra:
Ik houd van je!
(meer woorden volgen later) -
06 Mei 2010 - 09:43
Danielle:
Hoi Maaike,
Wat verschrikkelijk rot allemaal, voor jou en de verpleegsters en natuurlijk ook de moeder.
Ik hoop dan ook dat je door God hierin getroost mag worden, en ook bemoedigd om niet op te geven voor mensen te zorgen, maar juist door te gaan.
Sterke met dit alles.
Liefs, Danielle -
06 Mei 2010 - 20:20
Wilma:
Waarom.... omdat Zijn wegen niet te doorgronden zijn.
Liefs en sterkte Wilma -
06 Mei 2010 - 20:59
Laura:
Lieve meid,
Veel kracht gewenst in deze moeilijke kanten van je mooie beroep.
Fijn dat je een stukje rust ervaart.
Liefs -
07 Mei 2010 - 13:47
Ernestina:
Lieve Maaike
Heel veel sterkte en Gods nabijheid toegebeden.
Fijn dat je rust mag ervaren,Hij is bij je! -
07 Mei 2010 - 13:48
Ernestina:
En natuurlijk een hele dikke knuf van mij. -
07 Mei 2010 - 16:31
Marjolein:
Ach, lieffie toch!
Een dikke knuffel van ons allemaal!
Liefs,
Marjolein
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
